Czyreń ogniowy Phellinus igniarius

Owocnik- duży, kopytowaty, w zarysie półkulisty, szerokości 5-40cm,  powierzchnia matowa, szarobrązowa do czarnoszarej i  czarnej, koncentrycznie bruzdowana; brzeg szeroki, obły, barwy cynamonowobrązowej  jasnobrązowej  rdzawej.  Powierzchnia kapelusza bardzo twarda, u starych  owocników głęboko spękana.

Pory-  drobne  i  okrągłe, rdzawobrązowe do ciemnobrązowych, młode z  szarawym nalotem.

Rurki-  pojedyncza warstwa wysoka do 5 mm, rdzawobrązowe, barwy miąższu lub jaśniejsze.

Miąższ- jednorodny  ciemny, rdzawobrązowy lub kasztanowobrązowy, zdrewniały.  Zapach słaby, grzybowy. Smak nieco kwaskowato-gorzkawy.

Wysyp zarodników-  biały.  Wytwarzanie zarodników trwa praktycznie przez cały rok.

Występowanie- bardzo pospolity. kilkuletnie  owocniki wyrastają na pniach żywych drzew liściastych, grabów, wierzb, osik i innych. Po zamarciu drzewa owocniki rozwijają się jeszcze przez jakiś czas.

Uwagi ogólne- wywołuje bardzo silną białą zgniliznę drewna.

Zastosowanie- niejadalny.

Gatunki  podobne-  Czyreń osikowy (Phellinus tremulae) rośnie na topoli osice, owocniki są mniejsze, często mniej lub bardziej rozpostarte. Czyreń dębowy (Phellinus robustus) rośnie tylko na dębach, miąższ ma jaśniejszą żółtaworudą, rdzawocynamonową barwę.

[IMAGE][IMAGE][IMAGE]

Grzyby

Zobacz podobne:
» Pniarek obrzeżony Fomitopsis pinicola
» Podgrzybek brunatny Xerocomus badius
» Rycerzyk czerwonozłoty Tricholomopsis rutilans
» Złotak złotopory Aureoboletus gentilis
» Borowik szlachetny Boletus edulis

11.12.2011